گرفته است . اقدم اين دو نسخه ، نسخه‌اى است كه به سال 1082 ه . ق كتاب شده است . چاپ شماره 9 نيز به اين علّت كه اثرى از احمد نقشبندى خالدى و - نه كتابي از كاشاني - قلمداد شده است فاقد معرّفى نسخهء أساس است ! . چاپهاى يك ، هفت وده نيز بر أساس نسخه خطى « د » استوار شده است . در ميان اين سه چاپ ، تنها چاپ شماره هفت اكنون در دست است وآن دو چاپ ديگر كه يكى در حدود يكصد وپنجاه سال وديگرى در حدود هشتاد سال پيش از اين به طبع رسيده‌اند را تنها در بعضي از كتابخانه‌ها مىتوان يافت . در تصحيح چاپ شماره هفت كه به نظر اين بنده بهترين ارائه اين كتاب است ، جز اين مخطوط از چاپهاى شمارهء سه ، دو وپنج استفاده شده است . اين تصحيح ، پاره‌اى از حواشي كتاب را نيز در بر دارد ، امّا عيب عمده آن در كثرت اغلاط چاپى متن وحاشية است . اين بنده هيچ يك از صفحات اين كتاب را خالى از اغلاط مطبعي - در هر صفحه چند مورد - نيافت ولذا هر چند اين نسخه ، بهترين ارائه اصطلاحات است امّا به علت كثرت اين اغلاط نمىتوان به آن اعتماد كرد . بيفزايم كه اين چاپ ، در إيران ناياب است وراقم نيز تنها به تصويرى از تمامى آن دست يافت . چاپ شماره 8 نيز فاقد معرفى نسخه أساس است . در تصحيح حاضر بنده از دو نسخه مخطوط ودو نسخه مطبوع استفاده كرده است . نسخ مخطوط الف : نسخه الف . اين نسخه بسال 764 ه . ق بوسيلهء رونويسگرى محمّد نام كه خود را « ابن المصنف » خوانده است ، پديد آمده ويك سال بعد بوسيلهء بزرگترين شيخ شيراز در آن روزگار يعنى شيخ صدر الدّين جنيد بن شيخ فضل اله بن شيخ ظهير الدّين عبد الرّحمن بن شيخ نجيب الدّين علي بن شيخ بزغش شيرازي تصحيح شده است . ترقيمه اين نسخه وبلاغ آن چنين است : ضحوة يوم الأحد السّابع عشر من جمادى الأولى سنة اربع وستّين وسبعمائة على يد الفقير اين المصنّف محمّد بن عبد الرزّاق الكاشي تاب اللّه عليه توبة نصوحا . بلغت المقابلة وصحّحت النّسخة بقدر الوسعة والاستطاعة في شهور سنة